Kararsızım, çok kararsızım. Yeni biriyle tanışmak, samimi olmak konusunda kararsızım.Kendimle barışık olmak,kendime dürüst olup her şeyin doğrusunu söylemek konusunda kararsızım. Arkadaşlıklarımın hepsi yalan, hepsi geçici ya da pamuk ipliğine bağlı Genelleme yaparak hayatı kolaylaştırmaya çalışıyorum. Olmuyor. Olmadı. Hiçbir şey ne kolaylaşıyor ne de daha iyiye gidiyor. Olasılıksızda anlatılan şizofreniye yaklaştığımı hissediyorum. Korkuyorum ya da korkmuyorum. Sadece endişe. İnsan içtiğinde kendisi olurmuş; benim gerçek halim o muydu? Vuran, kıran, bağıran biri miyim ben? İsmimin anlamını da taşımıyorum ki... İnsanlara güvenmiyorum bu yüzden hiç sevgilim olmadı diyorum, gerçekten bu yüzden mi? Sadece ben istemediğim için mi? Sorunlarım olduğu için olabilir mi? Sorunlu insanların da sevgilisi olmadı mı? İnsanlara güvenmiyorum diyorum ama bazen taviz veriyorum güvenme isteğinden... Sevilmiyorum sevmediğimdendir belki de...
Neden sadece olasılıklı konuşuyorum, kesin hüküm veremeyecek kadar ileri görüşüm mü yok? Kendime sorduğum soruları bile cevaplayamıyorum. Başarım yok. Başarısızım. Bir konuda sabit kalan bir fikrim bile yok. İnsanlarla anlaşamıyorum.
Gerçek arkadaşlarım olsa daha mutlu olabilirdim derim hep, olanları da beğenmiyorum. Küçük şeylerle büyük yaralarımı örtmeye çalışıyorum. Gerçekten dertlerim çok mu büyük; şuan çok sıkıntı çektiğim durumum bir başkasının hayali olabilirmiş. O biliyor mu peki hayatımdan kurtulmak istediğimi? Düşüncelerimden bunaldığımı.. 'O' bile benden sıkıldı. Kendimden hep sıkılıyorum. Bazen en sabırlı benken, bazen zamana bırakamayarak mahvediyorum. Şimdi ne yapmam gerekir? Hep cevapsız sorular... Hayatımı düzene soksam da değişemeyecek, hep birinin gelip beni kurtaracağı düşüncesi...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder